5 Rozdział: "Skond ty go zanasz?"

Minęły już 3 lata. Lu i Fede biorą ślub za 3 tygodnie ja jestem druhną Lu, a Fede nie chce nam powiedzieć kogo wybrał pewnie jeszcze nikogo nie ma. Właśnie myślę nad imprezą, którą muszę zorganizować.

Federico:

Dzwonie to swojego starego przyjaciela mam nadzieję, że odbierz, bo chce, żeby do on był światkiem jest odpowiedzialnym pyzatym organizuje świetne wieczory kawalerskie.

-Halo?- zaczynam.

-Kto mówi?- pyta bardzo smutnym głosem.

-Twój stary najlepszy przyjaciel, Fede.- przypominam mu.

-O Fede. Co u ciebie? Sorry, że dawno nie dzwoniłem, ale miałem dużo pracy.- tłumaczy się nadal smutny.

-Może się spotkamy, bo to nie jest prośba na telefon.

-Okey. Kiedy?

-Teraz z godzinę u mnie.

-Oki czyli gdzie?

-Na ulicę Kaktuską 50. Czekam!- mówię jak zawsze nakręcony.

Violetta:

Idę do Lu dom obok. Tak mieszkają obok mnie. Chociaż Lu się cofa i pyta czy mam już sukienkę na jej wesele. Kiwam tylko przecząco głową,  a ona ciągnie mnie powrotem do domu. Wbiegamy po schodach i otwieramy moją szafę. W niej same sukienki. Obie bierzemy się do wybierania.

Federico:

Ktoś puka do drzwi. Otwieram drzwi, a tam coś czego się nie spodziewałem. Mój przyjaciel Leon, który zawsze był promiennie uśmiechnięty nawet jak było źle. Teraz WRAK CZŁOWIEKA!

-Leon co się z tobą stało?- pytam przerażony.

-Nic po prostu kilka lat temu popełniłem błąd i straciłem dziewczynę swojego życia i ona nie chce mnie znać.- mówi prawie płacząc. To nie ten sam Leon, on tą dziewczynę kochał chyba bardzo mocno.

-Współczuje. Ale mam prośbę, czy mógłbyś zostać moim świadkiem?- pytam z nadzieją jak się zgodzi to poproszę Vilu, żeby się z nim poznała nie chce wykorzystywać siostry, ale nie mogę patrzeć na takiego Leona.

-Jane nie ma problemu. Kiedy?

-Za 3 tygodnie.

-Spoko, a kiedy chcesz mieć wieczór kawalerski?

-Kiedy ty ustalisz, jesteś jak chodzi o to mistrzem.- a on się tylko bardzo lekko uśmiecha. Gadamy sobie no wiecie 5 lat zaległości.

Violetta:

Wreszcie znalazłyśmy jakąś sukienkę. Krótką, fioletowej sukienkę z dekoltem oczywiście krótką. Założyłam ją. Lu mnie uczesała i umalowała.

-Wyglądasz nie ziemsko! Tak masz się ubrać na moje wesele.- mówi ucieszona- Choć idziemy pokazać cię Fede.- łapie mnie za nadgarstek i ciągnie ku drzwi. Gdy wchodzimy do jej mieszkania słyszymy śmiechy. Stajemy i Lu mówi

-Ty Fede i twój kolega macie zamknąć oczy.- rozkazała i wypchnęła mnie na środek salonu- Otwórzcie oczy. A oto twoja siostra.

-A oto mój stary przyjaciel. On jest moim świadkiem. CHWILA!? Gdzie on jest!?- Fede zaczął się śmiesznie rzucać. Powiedziałam, że musze do łazienki i poszłam na górę. W łazience poprawiłam makijaż i sukienkę. Gdy schodziłam wiedziałam, że jego kolega już jest.

-Już. To super to jest Leon. Leon to Viola.- przedstawia nas ucieszony Fede. A Leon podaję mi rękę i udaje przed Fede, że mnie nie zna. To samo chciałam zrobić. No cóż podałam mu rękę i poczułam jak odpływam. A teraz musze spędzać też czas poza pracą, bo musimy im naszykować wesele. Chwila spojrzałam na niego wygląda jak WRAK CZŁOWIEKA. Wszyscy usiedliśmy na kanapie i akurat przez wypadek obok niego używa nadal tych samych perfum, ale ma smutek w oczach a te piękne oczy zawsze się uśmiechały. Dobra Viola ogarnij się!

-To co wy idźcie do Vilu i planujcie wesele. Oki to pa.- wyskoczył nagle Fede i Wypych nas z domu. Już wiem o co mu chodzi, ale… nieważne musze planować imprezy mojej przyjaciółki i swojego brata. Nie źle łatwo będzie znam ich oboje na wylot. A teraz musze wszystko ustalić z Leonem.

-To jakie masz pomysły?- pytam go siadając na kanapie.

-Może weźmiemy tą kapele co Fede uwielbiał na studiach?

-Okey. Chcesz kawy, herbaty?- pytam, bo nie wiem co zrobić.

-Nie dzięki.- czemu on tak się tak patrzy na mnie. Chwila ja jestem w tej sukience!

-Zaraz wrócę tylko się przebiorę.- co ja mam robić przecież kocham go i nienawidzę zranił mnie jednak jak go zobaczyłam on jest wrakiem człowieka. Ale zasłużył sobie mógł mnie nie zwodzić i tak ma dobrze, że go nie zwolniłam! Kiedy schodziłam zauważyłam jak patrzy na zdjęcie mnie z Marco, on teraz jest moim przyjacielem, a na zdjęciu mamy głupie miny. Leon jak patrzy na to zdjęcie to ma w oczach łzy. Gdy mnie usłyszał szybko je wytarł i odwrócił wzrok od zdjęcia.

-Jak tam z Marco?- pyta jedna ciężko jest mu uwierzyć.

-Jesteśmy przyjaciółmi. A jak z Francescą?- też nie wytrzymałam.

-Mnie nic z nią nie łączy i nie łączyło!- mówi a w jego oczach nie ma już ani jednego blasku życia. Nagle wstaje i kieruje się do drzwi- Może innym razem zaplanujemy to ich wesele.

Powiedział i wyszedł WYBIEGŁ ile miał sił. Co mu jest nie mam pojęcia lecz wiem, że nie dam rady się z nim widywać. MAM wszystkie pomysły wyśle mu na maila. Po 2h wreszcie odeszłam od komputera. Miałam bardzo dużo pomysłów. Zeszłam do kuchni i zjadłam pizzę i popiłam sokiem pomarańczowym. Umyłam się i poszłam spać cały czas myślę czemu tak zaragował.

Leon:

Gdy mi powiedziała o Francesce to chciałem płakać ona mi nie wierzy, że to Francesa mi kazała. Powiedziała, że jak ją pocałuję w usta w pizzerii przy Marco to ona mi powie wszystko o Vilu. Więc zrobiłem to, bo mi bardzo zależy na Violettcie. Tylko wszystko spieprzyłem. Ona czuła coś to mnie, a teraz przeze mnie cierpi. Ma przynajmniej bliskie osoby.

Violetta i Leon:

Obudziłam/em się nagle w nocy z pomysłem na imprezę Fede i Lu. Zaprosimy wszystkich znajomych do domu i będziemy grać w butelkę itp. Napisałam/em to i wysłałam/em na maila. I zasnęłam/em dalej.

 Mam nadzieję, że się podoba, na komputerze mam już do 7 rozdziału włącznie, ale myślę nad nowym opowiadaniem i wtedy będzie to i jeszcze jedno. naiszcie co sadicie