1rozdział: "A gdzie twój..."

Drobną blondynkę o czekoladowych oczach budzi telefon.

-Słucham?- pyta zaspanym głosem.

-Witaj Violetto! Ty jeszcze śpisz?- pyta jak zawsze głosem pełnym energii jej tata.

-Jest 8 rano w sobotę, więc jeszcze spałam.- odpowiada głosem już bardziej żywym.

-Anna i twój brat się pokłócili i…-nagle zawiesił głos-Tak, tak może Pani mi to wydrukować. Przepraszam, ale tera muszę już kończyć. Dowidzenia!- i koniec rozmowy.

-Aha, więc wszystko zrozumiałe.-powiedziałam sama do siebie. Próbowałam jeszcze usnąć, ale marnie mi to szło; więc wstałam i skierowałam się w stronę łazienki. Rozebrałam się i weszłam pod prysznic. Dokładnie umyłam ciało. Wyszłam i ubrałam się w jeansowe rurki, luźną bluzkę i włosy spiełam w kok. Zeszłam do kuchni. Podgrzałam sobie naleśniki (z wczoraj) i nalałam do szklanki sok pomarańczowy. Po zjedzeniu obiadu zadzwoniłam do swojej przyjaciółki.

-Hej Lu może wpadniesz do mnie?- pytam z nadzieją- Pójdziemy na zakupy.

-Okey!- krzyczy ucieszona- będę za 15 minut.

*****

-Hej! Wchodź za minutę będę gotowa.- witam Lu.

-Okey. To ja idę do salonu.-oznajmia. Szukam butów. GDZIE ONE SĄ!!!

Nagle ktoś puka WALI do drzwi.

-Już idę!- otwieram, a tam stoi… Federico!

-Hej siostra!- wita mnie z lekkim zakłopotany.

-Hej!- uśmiecham się widząc, że nie ma pojęcia co zrobić.- Co cię sprowadza.

-Pokłóciłem się z Anną i się rozstaliśmy, a ona mnie z domu wyrzuciła, a tata nie chce mnie przyjąć, pewnie za tą kłótnie.- mówi prawie na jednym wdechu i patrzy się na mnie.

-Okey. A na ile chciałbyś zostać u mnie?- pytam a on odetchnął z ulgą i zaczął cieszyć się jak małe dziecko.

-Max miesiąc.

-To nie ma problemu. Tylko teraz idę z przyjaciółką idę na zakupy. A i nie urządzasz żadnych imprez.- grożę mu palcem, a on przytakuje. Daje mu kluczę w wołam Lu. A gdy ona przychodzi nagle Fede nieruchomieje. Chwila ona też. Oni się ZAKOCHALI nie źle. Biorę ją z rękę i ciągnę ją w stronę drzwi.- Będę za kilka godzin.- oznajmiłam i wyszłam.

-Lu co się z tobą ?- śmieję się z niej.

-Nie wiem co się ze mną dzieję!- mówi przerażona.

-Ludmiła Lodowico Ferrero, która nigdy się nie zakochuje.- patrzę a ona się RUMIENI! Już wiem- Ty się w nim zakochałaś się w nim na zabój! W moim bracie i to starszym o dwa trzy lata. On ma 27 lat! – śmieję się.

-Nie gadajmy teraz na ten temat. O parz jaka ładna sukienka!- pociągnęła mnie w tamtą stronę.

*****

-Jestem.- krzyczę- Fede gdzie jesteś?- Nagle Fede podbiega do mnie.

-Mam pytanie? Gdzie jest twój… eeeee- nie wie jak ma to powiedzieć.-Chłopak.

-Chłopak.- przerywam mu. A on tylko kiwną głową. O cholera! Zapomniałam o tym, że kilka miesięcy temu powiedziałam im, że mam chłopaka. Ale jak powiem, że zerwaliśmy to będą mnie swatać z pierwszym lepszym gościem.- Wyjechał za granicę do pracy, a co?

-Nic tylko chciałem go poznać, a ile już jesteście razem?- pyta dalej zaciekawiony. Cholera o co tu chodzi!?

-Rok.- rzuciłam.

-A jak ma na imię? Bo jesteście ze sobą już rok i nikt nie zna jego imienia.- cholera robi się pod górkę.

-Leon.- w ostatniej chwili wymyśliłam.

-A jak wygląda?- kurwa mam dość!

-Dowiesz się nie długo.- dobre rozwiązanie Castillo. Mogłam wcześniej na to wpaść.

*****

Niedziela zeszła szybko, bo jest już poniedziałek Fede już nie pytał o nic, ale jestem ciekawa o co mu chodziło. Obudziłam się o 7. Weszłam do łazienki i rozebrałam się. Weszłam pod prysznic i dokładnie się umyłam. Potem ubrałam się w jeansowe rurki (oczywiście jasno niebieskie) i pasującą do tego bluzkę. No i oczwiście WYSOKIE buty. Zeszłam to kuchni i wzięłam sałatkę i sok z mojego ulubionego owocu (pomarańczy). Wyszłam do pracy. Czyli to firmy którą mama mi ofiarowała przed śmiercią. Zobaczyłam, że jest 7:55, o cholera spóźnię się, nigdy się nie spóźniłam. Po 10 minutach jestem na miejscu, szybko wychodzę z samochodu i go zamykam. Idę nie patrząc prze siebie. Nagle wpadam na kogoś już jestem gotowa na przykre i bolesne spotkanie z ziemią. Ale zamiast tego ląduje na czyjejś umięśnionej klatce piersiowej, o cholera czuję się tak bezpiecznie pomimo, że nie znam tego kolesia i to jest bardzo krępująca sytuacja, a jednak jest mi tak dobrze. Podnoszę się i widzę cholernie przystojnego i seksownego szatyna  o pięknie zielonych oczach, jego figura jest wysportowana wygląda na młodego mężczyznę.

-Przepraszam bardzo nie zauważyłam pana, bo się spieszę do pracy nic

-Spokojnie.- jego głos jest taki melodyjni i uspokajający, cholera Castillo ogarnij się.- Jestem Leon, nie lubię jak ktoś mówi do mnie „pan” czuję się staro. Ja też przepraszam tak samo nie patrzyłem i też się spieszę na rozmowę o pracę. A poza tym nic ci się nie stało.- on jest podobny do mnie ja też nie lubię jak ktoś mówi do mnie „pani”.

-Nie wszystko dobrze.- nie wiem co mam dalej powiedzieć, więc niestety się żegnam.- No nic to dowidzenia.- uśmiecham się a on to odwzajemnia, ma taki piękny uśmiech. Cały czas myślę o nim Leonie. Wchodzę do swojego gabinetu i widzę Lu i Fran.

-Hej laski! Sorry za spóźnienie.

-Violetta Maria Castillo, która nigdy nie spóźniająca się.- śmieje się Lu.

-Spoko tylko pamiętasz, że masz dzisiaj kogoś na rozmowę o pracę i już czeka.- mówi mi Fran.

-Spoko. To wy już idźcie po pracy a ja się zajmę tą rozmową.- mówię do nich i się „żegnamy”

Gdy wyszły to ja się szybko ogarnęłam i zaprosiłam osobę, która chce tu pracować. Siedzę przed komputerem i nagle wchodzi ktoś do mnie.

-Dzień dobry.- witam.

-Dzień dobry- słyszę nagle TEN głos. Odrywam wzrok od komputera i patrzę na niego. Uśmiecham się a on odwzajemnia go tak pięknie.

-Więc to tu się spieszyłeś?- pytam śmiejąc się.

-Tak nie wiedziałem, że ty jesteś Violetta Castillo.

-A więc chcesz być moją prawą ręką?- pytam z uśmiechem.

-Tak. Wiem mam tylko 24 lat i pewnie sądzisz, że to mało, ale dam radę

-Nie spokojnie- przerwałam mu- ja też mam 24 lata.- powiedziałam z uśmiechem i patrzę na niego, a on się nagle RUMIENI. A ja powstrzymuję się, żeby się na niego nie rzuci.

-Dobra widzę, że masz doświadczenie, więc od kiedy chcesz zacząć?- pytam.

-Naprawdę! Mogę nawet od jutra.- zobaczyłam jak przestaje być spięty i cieszy się jak małe dziecko.- Dziękuje ci bardzo!

-Spoko. Czyli… do jutra? Przyjdź do mnie o… 8 to ci pokarze twój gabinet. Okey?

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

Sorry, że taki, ale to mój pierwszy. Chce żebyście napisali w komentarzach czy dalej pisać i co najwyżej mogłabym zmienić. Jak mam dalej pisać to następny rozdział w tą środę.