Rozdział 22 "Mogę jakoś pomóc?"

Nie wierzę, że wpakowałam się w związek z Tomem, no dobra jest przystojny, kochany, romantyczny i wiele dziewczyn się za nim ogląda. No i to mój przyjaciel, wspierał mnie w trudnych chwilach nawet jak Lu i Fede się poddawali, ale brakuje jednej rzeczy... chemii, głębszego uczucia i miłości z mojej strony. Zasługuje na kogoś o wiele lepszego, na kogoś kto odwzajemni jego uczucie tak samo mocno jak on.
- Castillo, znowu się zawiesiłaś.- wrzasnęła Bry kiedy nie było nikogo w sklepie.
- Przepraszam, mam naprawdę duży problem.- zaczęłam lecz przerwała mi.
- Nie obchodzi mnie to, jeszcze raz się dziś zawiesisz to wylatujesz.- powiedziała ostro, jak ja jej nienawidzę...
- Przepraszam- wymamrotałam.
- Dobra, ja wychodzę na przerwę zostajesz sama.- rzuciła, gdy była przy wyjściu.
- Okey.-m powiedziałam szczęśliwa perspektywą 30 minut bez niej. Niestety nie mogłam się długo cieszyć, bo do sklepu weszła jakaś kobieta. Ma długie czarne włosy zwinięte w kok, opaloną cerę (widać, że w solarium), piękne błękitne oczy oraz krótkie spodenki i bluzkę na ramiączka, na moje oko ma około 24/26 lat.
- Dzień dobry.- wymuszam uśmiech i obserwuję klientkę, wyraźnie nie wie za co się zabrać.- Może mogę pani jakoś pomóc?- spytałam uprzejmie, a ta na mnie spojrzała z uśmiechem.
- Tak. Czy mogłaby pani pokazać mi jakieś seksowne sukienki w rozmiarze 36?- wstałam z krzesła i skierowałam się w kierunku odpowiedniego wieszaka, szczerze mówiąc wydawało mi się, że ma rozmiar 38, ale klient nasz pan.
- Tutaj są wszystkie. Mogę jeszcze jakoś pomóc?- proforma...
- Tak, ale to już bardziej dziwna prośba...- spuściła głowę w dół, gdyż się lekko zarumieniła, już się boję.- Widzi pani, ja się nie zmieszczę.- pokazała na swoją figurę.- A chcę kupić siostrze prezent niespodziankę, jest pani do niej podobna i też taka drobna...- o cholercia, ja nie chcę.- Czy mogłaby pani przymierzyć kilka.
- Nie wiem, czy mogę, bo jestem w pracy i obecnie sama.- trochę mi głupio, bo wydaję się strasznie miła.
- Wiem, ale to sklep mojej przyjaciółki Bry, więc jak wróci i pani się zgodzi to nie będzie problemu.- i nie mam wyboru...
- No dobrze, tylko wróci dopiero za jakieś 20 minut.
- Dobrze to ja wrócę za pół godziny.- uśmiechnęła się i wyszła.
- Co to kuźwa było?- spytałam sama siebie i wróciłam za ladę. Po dwudziestu minutach wróciła Bry i jak jej powiedziałam to nie była szczęśliwa, jednak kiedy weszła to kobieta od razu zmieniła wyraz twarzy.
- Amber. Stęskniłam się- przytuliły się obie.
- Nie będzie problemu jak...
- No skądże, Violetta przebierz się i masz dodatkową przerwę.- powiedziała uśmiechnięta. Po raz pierwszy powiedziała do mnie Violetta, postęp? Szybko zrobiłam to co mi kazała i wyszłam z Amber.
- To od którego zaczynamy?- pokazała mi kilka najdroższych sklepów w galerii, oczywiście jak mogłoby być inaczej.
- Nie wiem, jestem tu tylko pani manekinem.- zaśmiałam się, a ona razem ze mną.
- Nie pani tylko Amber i bardzo jestem ci wdzięczna za pomoc,- powiedziała.
- Violetta.- uścisnęłam jej rękę i poszłyśmy do najbliższego. Musze przyznać, że sukienki są piękne i czuje się w nich naprawdę seksownie. Z tego co wiem to zostały nam tylko cztery sklepy. Gdy wychodzę z przymierzalni oczy Amber się zaświeciły, sama przyznam, że podoba mi się najbardziej, pasuje na mnie jak ulał.
- Tą bierzemy! - zawołała,- Ale idź dalej mierzyć.- nagle do sklepu wszedł szatyn... nie, nie, nie, nie i jeszcze raz NIE. Tylko nie Leon, lustruję wzrokiem cały sklep i zmierza w naszą stronę, wita się z Amber pocałunkiem. Auć, to zabolało w serce, ale wiem, że też powinnam tak zrobić i może właśnie z Tomem... Gdy mnie zauważa sztywnieje.
- Hej.- odzywam się pierwsza ukrywając ból jaki spowodował mi ten widok.
- Hej.- odpowiada speszony.
- Wy się znacie?- pyta nic nie podejrzewająca brunetka, nie pasują do siebie, ale cóż ich wybór.
- Tak ze szkoły, chodziliśmy do jednej klasy.- mówię za mężczyznę, bo on nie wie co powiedzieć.
- I jak się dogadywaliście kochanie?- to pytanie wbiło mi sztylet w serce. Szatyn zaniemówił.
- Byliśmy znajomymi...- kłamię i widzę ból w jego oczach, sam do ego doprowadziłeś!
- Co sądzisz o tej sukience?- zmienia temat, a on patrzy na mnie. Czuje się skrępowana, bo sukienka sięga do połowy ud i jest dość wyraźny dekolt, jest bez ramiączek, dokładnie uwydatnia moja talię i jest koloru czarnego. Jego wzrok śliska się pomiędzy dekoltem, końcem sukienki i moją twarzą.
- Jest przepiękna.- ledwo wydusił.
- Też tak sądzą, a Violu odwróć się.- poleciła. Plecy miałam wycięte do paska stanika.- Dobra możesz iść przymierzać dalej.- wykonałam jej polecenie, ale zostałam trochę dłużej w przymierzalni, musiałam się uspokoić. Leon już o mnie dawno zapomniał, ma dziewczynę, a ja? Nadal to głupio przeżywam... Nie koniec! Od teraz zapominam o nim, o tym, że coś nas łączyło, o tym jak go bardzo kocham kochałam. Teraz jestem z Tomem, może właśnie on jest tym jedynym?

- Strasznie dziękuje ci za pomoc.- mówi Amber tuląc się do Leona.
- Nie ma za co.- wymuszam uśmiech i już chce wrócić do tej cholernej pracy. gdy mnie zatrzymuje.
- Violu poczekaj!- odwracam się w jej stronę zdezorientowana.- To dla ciebie.- wręcza mi jakąś torbę ze sklepu, w której jest ta piękna czarna sukienka.
- Wybacz, ale nie mogę tego przyjąć,- od razu zaprzeczyła.
- Musisz, bo w niej pokarzesz się na balu, który organizuje. Mam nadzieje, że przyjdziesz.- że co? Ja nie chcę spędzać czasu z Leonem i jego dziewczyną.- Jest w piątek.- mam wymówkę.
- Wybacz, ale w piątek kończę trochę wcześniej niż zwykle i jestem już umówiona z chłopakiem na maraton.- gdy powiedziałam o chłopaku oczy Leona lekko przygasły, niech wie, że nie tylko on może mnie ranić.
- A może z nim przyjdziesz?- pyta z nadzieją
- No dobrze.- ciężko wzdycham. Po krótkiej rozmowie żegnam się z Amber całusem w policzek, a Leonowi rzucam bezuczuciowe "pa". Już się boję tego balu...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Hej!

Mam nadzieję, że wam się podoba.

Jak zwykle nie mam weny na notkę xD

Czekam na wasze opinie.

Do następnego :*